Literair café van 't Werkhuys

Ze doen in ‘t Werkhuys van Borgerhout wat podiumcafé RoodWit in Berchem óók doet:
in een ontspannen sfeer met grote goesting cultuur serveren.

Woensdagavond mocht ik in hun literair café over boeken komen vertellen. Een aangename opdracht. Het enige lastige was dat ik er máár 3 mocht kiezen. In mijn ogen heb ik weliswaar veel te weinig tijd om te lezen. Maar ik doe het wel elke dag. Altijd voor ik ga slapen. Minstens een kwartier of een half uur. Hoe laat het ook is.

Meestal lees ik verschillende boeken tegelijk. Er liggen er altijd wel een paar klaar die om mijn aandacht vechten. Op dit ogenblik wint ‘hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)’van Ivo Victoria.

Maar de 3 boeken die ik naar Borgerhout heb meegenomen zijn: ...

1.    Het Verzameld Werk van Willem Elsschot.

Niet omdat 2010 toevallig het Elsschotjaar is.
Als ik een lijstje moet maken is hij er altijd bij.
Elsschot is mijn all-time favorite.
Ik vind Elsschot het beste wat in Vlaanderen geschreven is voor iemand met mijn smaak.
Jammer dat er maar 800 bladzijden van zijn hand bestaan.
Ik denk trouwens dat hij ook een goeie stadsdichter zou zijn geweest.
Zijn gedichten zijn bikkelhard. Maar wel fantastisch.
Bovendien wou Elsschot in zijn tijd al graag reclame aan de Boerentoren hangen.
Misschien heeft Tom Lanoye dat idee wel van hem.

2.    Suikerspin van Erik Vlaminck
Erik Vlaminck is een auteur die groots schrijft over ons klein Vlaanderen.
Zijn perfect Nederlands lijkt bijna puur dialect. Zo volks en natuurlijk klinkt het.
Dat maakt zijn boeken levendig en tastbaar. Herkenbaar ook.
Zijn verhalen doen me denken aan de vakanties die ik als kind bij mijn familie in Kalfort heb beleefd.
Later zou ik graag ooit zelf een boek willen schrijven over hoe het was om op te groeien op ‘t zuid. Maar dan moet het even goed geschreven zijn als de boeken van Erik Vlaminck.
En ik weet niet of ik dat kan.

3.    De Aankomst van Shaun Tan
Een boek zonder woorden. Met adembenemende tekeningen . Over een man die emigreert.
Hij laat vrouw en kind achter en komt terecht in een vreemde omgeving.
Een wereld die zo volstrekt anders is dat hij er niets van [her]kent.
Wij zijn in Antwerpen veel bezig met migratie. We worden er in onze stad immers dikwijls mee geconfronteerd. Maar meestal bekijken we dat louter vanuit ons eigen gezichtsveld en eigen standpunt. Dit boekt zet die zienswijze op zijn kop.
Het laat ontroerend helder zien wat het emotioneel voor iemand betekent om weg te gaan, om alles wat je lief is achter te laten en om op een plek terecht te komen die je letterlijk en figuurlijk totaal vreemd is.
De Aankomst doet je op een briljante manier kijken door de ogen van die ander. Dat maakt dit boek zo bijzonder en waardevol.