de definitie van een stad

Antwerpen is als stad per definitie een plek waar veel verschillende mensen op een beperkte oppervlakte samenleven. Hier kan u meer lezen over mijn visie op de definitie van een stad. Een plek met een beperkte oppervlakte. Veel meer nog dan in andere gemeenten wordt het samenleven in een stad bepaald door de kwaliteit van die omgeving. Daarom kan het belang van de publieke ruimte in een stad moeilijk worden overschat. Nergens anders dan in een stad hebben straten, pleinen en parken zo?n sterke invloed op het leven zelf. Willen we de stad weer aantrekkelijk maken, dan moeten we bijgevolg beginnen met stedenbouw in al zijn vormen: de ontwikkeling van nieuwe wijken en de opleving van bestaande stadsdelen, de organisatie van het verkeer, de inplanting van openbare gebouwen met architecturale kwaliteit, de aanleg van pleinen, parken en plantsoenen, en van kleine en grote straten. Het is dan ook geen toeval dat we de voorbije jaren in Antwerpen zoveel energie hebben gestoken in onze Werf van de Eeuw en in de opmaak van een ruimtelijk structuurplan met een vernieuwde en vernieuwende kijk op de ruimtelijke toekomst van onze stad. Mensen. Het is ook geen toeval dat er veel en soms grote verschillen bestaan tussen de 460.000 mensen die in onze stad wonen. Die diversiteit is juist één van de essentiële kenmerken van een stad. Hoe broos het samenleven dikwijls ook is, toch maken al die verschillen het leven in een stad ook ontzettend boeiend. En hoe dan ook mogen we er niet aan denken dat mensen niet van elkaar zouden verschillen. Maar niet iedereen is zo gelukkig met de diversiteit in de stad. En laat ons maar toegeven dat de samenstelling van de bevolking de jongste decennia snel en ingrijpend is veranderd. Misschien is wel de meest gevoelige beleidsvraag of we het aandurven om ook de samenstelling van de stadsbevolking meer te sturen. Tot hoe ver kan diversiteit gaan? Mag eender wie naar de stad komen, mag eender wie hier blijven? Of durven we het debat aangaan om deze processen te sturen, al dan niet met harde hand? Als we uitdrukkelijk wensen dat sterkere groepen niet langer uit de stad wegtrekken en zelfs naar de stad komen, willen we dan ook dat zwakkere groepen niet (langer) naar de stad komen of er zelfs uit wegtrekken? Leven. Een woord dat een schier oneindige variatie aan activiteiten dekt. Die veelheid aan activiteiten is ook in Antwerpen aanwezig: wonen, werken, winkelen, studeren, ontspannen? Wonen is voor Antwerpen wellicht de belangrijkste uitdaging voor het komende decennium. Talloos zijn de pendelaars die in onze stad hun dikwijls dikbelegde boterham verdienen, maar liever elders wonen. Antwerpen verder ontwikkelen tot een aangename woonomgeving voor alle lagen van de bevolking ? en dus ook voor wie voldoende geld heeft voor een villa in het groen ? is cruciaal voor de toekomst. Hoe beter we daarin slagen, hoe beter ook voor de verkeersafwikkeling en voor de financiële toestand van de stad. Gelukkig is het precies op het terrein van het wonen dat er de jongste jaren een aanzet tot een echte ommekeer is gegeven. Het is voor Antwerpen van levensbelang dat we op de ingeslagen weg voortgaan. Samen. ?Een stad is een plek waar veel verschillende mensen samenleven.? En ook al lijkt dat alweer een evidentie, net dat samenleven is in Antwerpen niet vanzelfsprekend. Antwerpen is een verdeelde stad, laat ons dat maar toegeven. Maar precies deze deling van de stad maakt dat we nog veel meer werk moeten maken van het ?samen? leven. Uiteindelijk is Antwerpen het enige wat alle 460.000 inwoners met elkaar gemeen hebben. Samenhorigheid, een gevoel van verbondenheid met ?t Stad en de Antwerpenaars, dat is wat we met zijn allen delen. De trots op de stad, het gevoel dat we misschien wel ergens anders zouden kunnen leven maar liever niet, dat is de grootste rijkdom van Antwerpen. Daaraan moeten we verder bouwen. De rijkdom van de samenhorigheid mogen we ons nooit laten afnemen. Al de rest is vervangbaar.